Carolien Termote, 4 augustus 2017 

De stuwende kracht op Sri Lanka, Janny Fioole, zit op het moment dat ik in Anuradhapura in haar appartement mag verblijven, in Nederland. En dat is merkbaar.
Senpathi, medewerker van Sri Lanka Support heeft sinds een paar maanden zijn werkelijk prachtige Amsterdam Tourist Rest geopend. Hij is zo trots als een pauw met tien staarten, en terecht, vind ik.
De reserveringen stromen binnen, zodanig dat hij het overzicht eigenlijk wat kwijt is en zich tien slagen in de rondte werkt om iedere gast het beste te bieden dat in zijn vermogen ligt. Sri Lanka Support staat even op de tweede plaats. Als Janny hier weer terug is, en de grootste Europese vakantiedrukte voorbij is, zal het er vast anders aan toe gaan en zal Sri Lanka Support weer veel meer in zijn vizier komen.
Maar gelukkig gaat de ondersteuning van de kinderen gewoon door.

Dit jaar bezoek ik alleen de Deaf and Blind School samen met Senpathi, omdat de muziekleraar dit schooljaar gesponsord is door de organisatie waarbij ik werkzaam ben. Mijn bezoek is nog door Janny geregeld.
De schoolkinderen staan me op te wachten met een bloemstukje van eigen bodem. Het is aandoenlijk hoe de muziekleraar samen met een paar dove pubermeisjes en een blinde jongen mij laten zien en horen wat ze in de muzieklessen geleerd hebben. De leerlingen beleven er duidelijk ook lol aan, voor mij zéker zo belangrijk.  

Een bezoek aan sponsorgezinnen komt er in deze week niet van, een goede aanleiding om mijn verblijf en de werkzaamheden van SLS eens anders te belichten.
Samen met Asanka, onze tuk tuk- rijder die altijd weer klaar staat, ga ik een halve dag op stap om het alledaagse Sri Lankaanse leven op de foto vast te leggen. In dat plaatje heb ik de gezinnen/kinderen die door SLS gesponsord worden in mijn achterhoofd.
Schroom om mensen op de foto te zetten, heb ik niet. In tegenstelling tot in vele andere landen zijn ze er hier juist altijd zo blij mee. Voor een brede lach en een welgemeend "thank you, thank you" moet je bij ons meestal meer uit de kast halen.
Vaak zijn de foto's ook een aanknopingspunt voor contact: “What country do you come from?”  

De vraag die ik mezelf opleg is: Wat zie en ervaar ik overdag in een paar uur op een willekeurige zaterdag in het straatbeeld van Anuradhapura en naaste omgeving, en waar vermoed ik dat de sponsorkinderen in ‘dat verhaal’ kunnen zijn?
Asanka weet dat ik foto's wil maken van ‘het gewone Sri Lanka’, dus ik laat het aan hem over … 

 

 

Tussen 10.30 uur en 15 uur hobbelen we in zijn tuk tuk over 's Heren wegen, misschien zijn het hier wel Boeddha's wegen. Geen idee.
Een impressie van datgene wat binnen die paar uur tot mij kwam.

Koopwaar
Aan de kant van de weg zijn werkelijk overal stalletjes of karretjes te vinden waar kokosnoten verkocht worden. Het lijkt erop alsof iedereen hier het vocht van de kokosnoot drinkt! Naar mijn idee is de drank heerlijk en veel dorstlessender dan welke frisdrank ook. 

Voor het eerst zie ik dat de resterende basten gebruikt worden voor een vuurtje om op te koken. 

Vis en groente lijken eveneens voor ieder te koop. De mensen komen het vaak per tuk tuk of met hun brommertje halen, óf te voet. Waarschijnlijk toch kostenbesparing. 

Rijst is hier het grondvoedsel: rijstvelden alom. 

Bij een kraam waar maïs verkocht wordt, kom ik een jonge koper tegen die lachend opmerkt dat de verkoopster wel erg mooi is. Overal ter wereld hetzelfde verhaal! 

De loterij, wie wil zijn geluk op z'n tijd niet eens beproeven. Regelmatig zie ik mensen aan zo'n kraampje met in de wind wapperende papieren loten staan. Volgens mij hopen veel mensen, net als Asanka, hiermee hun fortuin binnen te halen. Ik vraag me af of onze sponsorgezinnen hun roepies hieraan zullen wagen. 

Boeddhisme

Het Boeddhisme viert hier hoogtij. Verering van Boeddha is voor arm en rijk een (dagelijks) terugkerend ritueel. Huisaltaartjes, hoe klein soms ook, zijn zowat bij of in iedere woning te vinden. En ik weet dat, bij het vallen van de avond, veel mensen bloemetjes in hun omgeving plukken om bij een Boeddha beeld(je) te plaatsen. 

Bij de stoepa's (dagoba’s) ontbreken lotusbloemen zelden. Iedere boeddhist besteedt er op gezette momenten geld aan. Boeddha dient vereerd te worden. 

Mannen, zittend op een autoband, plukken de lotusbloemen in een waterpartij vol met lotusplanten. Daarna worden de bloemen uiterst voorzichtig behandeld voor de verkoop. Alles in het teken van een reine offergave in de tempel. 

Natuur
Hoe arm de mensen hier ook zijn, de prachtige natuur staat hen vrijelijk ter beschikking. Onmisbaar zijn de vele waterreservoirs, voor ieder levend wezen in Sri Lanka te gebruiken. In het huidige droogseizoen zijn vele zgn. tanks (enorme waterreservoirs) gedeeltelijk of sommige zelfs helemaal drooggevallen. Van watertekort is hier op dit moment geen sprake, maar dat is wel eens anders!

De vriendelijkheid van de mensen hier valt op. Bij badende mensen krijg ik, als ik aangeef dat ik ook wel in het water zou willen komen voor een verfrissing, onmiddellijk een van hun gewassen wikkeldoeken aangeboden.

De plaatselijke bevolking vist hier met een stokje en een draadje, wat nauwelijks iets oplevert. 

Kinderen plukken trosjes met zoete vruchtjes uit de bomen. Gratis en voor niks. 

 

 

Scholieren

Vandaag is de laatste schooldag voor, zoals wij zouden zeggen, de zomervakantie. Omdat de leerlingen op zaterdagmorgen ook naar school gaan, kom ik ze nog tegen. Onze sponsorkinderen zijn niet te onderscheiden van de andere leerlingen. Ieder sponsorkind heeft óók een uniform, schoenen en een schooltas, mede dankzij Sri Lanka Support. 

Net als bij ons zijn hier ook grote en hele kleine scholen. Navraag leert me dat er op een van de boeddhistische basisscholen in de stad 1.200 leerlingen zitten. 

Ouders komen hun kinderen hier niet met de auto ophalen, maar keren gemakkelijk met z'n vijven op een brommertje huiswaarts. Ze worden ook wel lopend of op de fiets opgehaald.

 

Rijkdom en armoede

Een van de juwelierszaken in de stad staat vol met blinkende glazen kasten. Net als bij ons in Nederland is het onder de versterkende lampen ál goud wat er blinkt. Achter iedere kast zit een verkoper om de klant te voorzien van een of ander sieraad. De zaak zit werkelijk tjok vol met kooplustigen. Normaliter zou ik daar niet terecht komen, maar er zijn me drie haren uit de poot van een olifant geschonken, hier kennelijk gekend materiaal om te laten verwerken in een ring of armband. Naar mijn idee is het een bijzonder origineel cadeau en ik laat de haren, die eruitzien als een dun rond plastic koordje, in een ringetje zetten. Ik weet het niet, maar kan me haast niet voorstellen dat sponsorfamilies hier een voet over de drempel zetten. Alhoewel, ik heb eerder wel kinderen bij sponsorgezinnen gezien die een soort amulet aan een touwtje om hun nek hadden hangen. Kennelijk toch een belangrijk ding om ter bescherming aan te schaffen of te krijgen. Hoe dat zit moet ik toch nog eens navragen.
In de juwelierszaak word ik geconfronteerd met de financiële nood die mensen kunnen hebben: een eenvoudig, traditioneel geklede man biedt enkele gouden sieraadjes aan, goed opgeborgen in een katoenen zakdoek. De stukjes worden gewogen en zonder woorden gaat hij met een klein beetje geld de deur uit. Zo voor het oog lijkt het hier de gewoonste zaak van de wereld te zijn.
Eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat ik enorm genoten heb van deze rit, dat ik in de loop der jaren van dit land ben gaan houden. Wat heeft Sri Lanka veel te bieden wat betreft natuur en cultuur, maar bovenal menselijkheid. 

 

Aan het eind van mijn rit kan ik niet zeggen dat ik aan de oppervlakte veel armoede gezien heb.

Ik hoef echter alleen maar Janny’s appartement binnen te stappen en naar het ‘white board’ te kijken met daarop alle activiteiten en namen van sponsorkinderen. Dan weet ik dat de realiteit verschillende lagen kent. Dan weet ik ook maar al te goed, waarom zoveel mensen Sri Lanka Support een warm hart toe dragen en kansarme kinderen ondersteunen.