Meerdere ontmoetingen

Vervolg verblijf Caroline Termote in appartement Janny, augustus 2015 

Vandaag met Senpathi en Asanka naar een gezin, waarvan de moeder doof is. We belanden op een "secondaire weg", maar gaan niet zo diep de jungle in als de vorige keer.
Aangekomen bij de familie doet de moeder héél enthousiast als ze me ziet. Ze loopt meteen op een drafje een stukje verder haar erf op, om haar kinderen te halen. Met allen maak ik kennis. Een van de jongste kinderen begroet mij door voor me te knielen. Vorig jaar was ik daar door overdonderd, dit jaar weet ik dat je de kinderen dan een aai over hun bol mag geven. Al gauw laat de moeder me het spaarboekje van een van de kinderen zien. Apetrots dat er 5.000 roepies op staan. Zuinig, in een plastic hoesje wordt het weer opgeborgen. Daarna volgt een schoolrapport van een van de andere kinderen. Daarover mag Senpathi zijn oordeel geven. Mooi rapport, allemaal A-scores.

Hoewel moeder doof is, communiceert ze honderd uit. Natuurlijk mag ik de omgeving zien. En prachtig dat ze het vinden om op de foto te gaan. Na een rondgang over "het erf" moet ik beslist een king coconut leegdrinken. Héérlijk. De kleintjes doen zich daarna te goed aan het binnenste van de kokosnoot. Steeds sta ik er versteld van hoe gemakkelijk het hier is om contact met mensen te leggen.
Willekeurig badende mensen vinden het prima dat ik foto's van hen maak. De jongeren lachen zich een kriek om mij, oudere mensen weten zich meer in te houden, maar vinden me natuurlijk toch ook een vreemd wezen met een camera. 

Op de terugweg stopt Asanka voor een toevallige ontmoeting met zijn moeder. Ze staat langs de kant van de weg. Terwijl ze me een hand geeft, zegt ze uit het niets: "I am fine, thank you". Nu ben ik degene die mijn gezicht in de plooi wil houden. Na dit voorval tuffen we verder. Bij Asanka zit ik in de tuk tuk als thuis op de bank voor de TV. Vandaag laat ik me door hem vervoeren naar willekeurige plaatsen. Het is net een verrassingspakket dat voor me geopend wordt. En zo word ik naar een Wewa (groot meer) vervoerd, kom ik bij opgravingen terecht, wordt ik gewezen op mooie bloemen, stopt hij voor alles wat ik interessant vind voor een foto-stop (zoals rijst die gewoon op de randen van de weg te drogen wordt gelegd). De bloem die Asanka voor me plukt is er een die je vaak als offergave ziet bij de tempel. Later krijg ik de symboliek ervan te horen. Deze bloemen zijn uit de boom waaronder Boeddha geboren is. Ik denk dat er bedoeld is, waaronder hij verlicht is. 
Als ik genoeg heb van de citytour hoef ik alleen maar aan te geven dat ik graag naar Palm Garden Village wil voor een hapje en hup we zijn alweer onderweg. Zijn van links naar rechts schommelend hoofd is het sein dat hij mijn vraag begrepen heeft en die ten uitvoer zal brengen. Wat zal ik hem weer missen: altijd oplettend m.b.t. mijn terugkeer, even uit zijn tuk tuk stappend en zwaaien als teken dat hij me gezien heeft, starten en aan komen rijden. Je kan geen betere tuk tuk-rijder wensen.
Om 14.30 uur heb ik het helemaal gehad. Blij dat ik in de wind op het bankje in het appartement van Janny rust kan nemen. En dan, dan is er eigenlijk een eind gekomen aan een paar fantastische dagen in Anuradhapura.
Morgen op naar de volgende plaats.

Het is rond zessen en de wind blaast in golven chianti geluiden mijn kant op. Nu herken ik ze meteen. Hoe mooi! Misschien wordt me net als gisteren wel geluk toegezongen? Who knows?

Manna komt hier kennelijk uit de hemel vallen. Terwijl ik, in mijn hemd, aan het rommelen ben, staat er opeens een beeldschoon meisje in de deuropening van het appartement. Ze komt me verrassen met een trommel vol koekjes. Mijn mond valt open! Kennelijk in opdracht van Janny. Ik doe mijn best om het schattige meisje aangenaam te onderhouden. Hoop maar dat dat gelukt is. Na een klein halfuurtje vertrekt ze weer zoals ze gekomen is; met de tuk tuk. Mij vol verbazing achterlatend.