Interactive English en een hoop indrukken op Sri Lanka

(Maaike Troost, augustus 2016) 

Ik weet nog goed dat mijn tante Netty (bestuur SLS) eind 2013 bij ons thuis op de bank vertelde over het bezoek van het Rotterdams Montessori Lyceum (RML) op Sri Lanka. Het was een succes geweest, maar de meeste kinderen op de scholen spraken nauwelijks Engels, ondanks dat ze al vanaf jonge leeftijd Engelse les kregen. “Goh Maaike, misschien kunnen we daar wel iets mee!” zei Netty. Ik zat op het puntje van mijn stoel. Meewerken aan een Engels onderwijsproject op Sri Lanka, yes please! 

Korte tijd later ontmoette ik Janny en de start was gemaakt. In het najaar van 2015 zouden we een tweede bezoek van RML combineren met een Interactive English Project. Het doel: meer interactie in de Engelse lessen op Sri Lanka, waar nog altijd zeer traditioneel (lees: saai!) wordt lesgegeven. Ook Elly, die mij het afgelopen jaar had begeleid tijdens mijn opleiding, sloot zich aan voor het project. 

Toen was het eindelijk zo ver. Na ruim anderhalf jaar voorbereiden en vooral aftellen mocht ik eindelijk voor drie maanden met Janny mee naar Sri Lanka!

 

Mijn eerste indruk van Sri Lanka: “Wauw!”. Het was heel heet en benauwd, druk en ik wist niet wat ik zag. Het verkeer leek pure chaos. Koeien, geiten en honden die gewoon over de weg liepen tussen de auto’s en tuk-tuks, ik snapte er niets van.

Het eerste sponsorgezin dat we bezochten, was het gezin dat Elly sponsort. Moeder en dochter wonen in een simpel bakstenen huisje. Zonder deuren en zonder vloer, al was de moeder bezig met wat zakken cement om de vloer aan te leggen in een van de ‘kamers’. Ik was diep onder de indruk. Moeder en dochter waren heel vriendelijk en bleven tijdens ons hele bezoek breeduit lachen.

Het bezoek aan de Perimiyankulama school vond ik geweldig. Het is een grote school, zo’n 800 leerlingen, en ligt midden in de Sacred City. Dit laatste betekende dat Asanka, de tuk-tuk driver, bij alle controleposten moest melden dat wij alleen de school gingen bezoeken en geen toeristen waren voor de Heilige Stad. Een bezoek aan (Unesco erfgoed) Sacred City kost toeristen namelijk een hoop geld, dus ze willen altijd je ticket zien. Toen ik weken later zelf op de fiets naar deze school ging, kon ik dankzij een Sinhala brief van de schooldirecteur langs alle controleposten komen. Wel werd ik dan continu ingehaald door tuk-tuk drivers die vroegen of ik niet liever met de tuk-tuk wilde. Een “Nee dankje, ik heb een fiets!” was duidelijk geen logische reactie.

 


Op deze school heb ik gedurende zo’n zes weken het Interactive English Project uitgevoerd. Ik liep mee met vier docenten Engels. Samen praatten we veel over de lessen en over manieren om deze wat interessanter en uitdagender te maken voor de leerlingen. Omdat we de klas steeds vaker in groepjes leerlingen verdeelden, was het heel handig om samen te werken. Het leren van de woorden als ‘Ahanne!’ (=luisteren) en ‘Niesjap de wenne!’ (=stil zijn) bleken voor mij noodzakelijk om samen met de docentes wat rust in de drukke klassen te houden. Een hoop gegiechel van de leerlingen volgde uiteraard op mijn steenkolen Sinhala.

Buiten het assisteren van de docenten Engels op drie scholen (Perimiyankulama, Suchirithagama en Mahamankadawala) hielden Netty, Elly en ik elke vrijdag een evaluatiebijeenkomst. Een unieke kans om met de docenten Engels van de drie scholen samen te sparren over het project. Althans, dat was onze insteek. Het bleek echter niet gemakkelijk om de mening of gedachten van de docenten te achterhalen, ze bleven steeds stil. Naarmate de weken vorderden en we wat meer aan elkaar gewend raakten, ging dit beter. Een aantal docenten pakte de kans om hervormingen in hun onderwijs door te voeren met beide handen aan, anderen vonden dit lastiger. Het was wel echt een hele leuke ervaring om de docenten van de scholen met elkaar te zien samenwerken en discussiëren, na een paar weken zelfs in het Engels! “Jullie kunnen ook in Sinhala met elkaar overleggen als dat gemakkelijker is” was nergens voor nodig. Ze gaven aan het juist zo fijn te vinden om hun eigen Engelse spreekvaardigheden te oefenen, iets dat de meesten niet meer hadden gedaan sinds hun docentenopleiding.

Janny en ik sloten de laatste evaluatiebijeenkomst af met de welverdiende beloning (een klein geldbedrag) voor de docenten en wederzijdse bewondering. De docenten hadden zich gedurende het project steeds meer open gesteld en hebben ons zo’n unieke kijk gegeven in het Sri Lankaanse onderwijs.


Dit project hadden we nooit op deze manier kunnen uitvoeren zonder het bezoek van een groep enthousiaste RML-leerlingen. Zij reisden in oktober af naar Anuradhapura om op de drie scholen interactieve lessen te geven en vooral veel te communiceren met de Sri Lankaanse leerlingen. Zo mooi om te zien hoe kinderen taal nauwelijks nodig lijken te hebben om met elkaar te praten! De RML-leerlingen zorgden voor een positieve energie in de scholen, de Sri Lankaanse leerlingen en docenten werden steeds enthousiaster over de nieuwe lesideeën. “Bohome estuti” voor Koen, Willemijn, Roos, Mathilde, Annemijn, Bente, Nikhita, Phoenix, Nina, Marjolijn, Lisa en Haley. En natuurlijk hun docenten Lucy, Pieter en Joris!

 

Naast het mogen uitvoeren van dit mooie project, heb ik veel sponsorgezinnen mogen ontmoeten, vrienden gemaakt en rond kunnen reizen. De mensen, hun gastvrijheid en spiritualiteit, de natuur en de geschiedenis van dit land hebben een onuitwisbare indruk achtergelaten.

“Bohome estuti” Janny en Senpathi, Netty, Elly en Erna voor het mogelijk maken van deze ongelooflijk bijzondere en mooie ervaring die ik nooit meer zal vergeten.