Gehandicapte sponsorkinderen bezocht

Caroline Termote, augustus 2015

Donateur Caroline verbleef  in augustus een paar dagen in Janny’s appartement en bezocht enkele gezinnen met een gehandicapt (sponsor)kind: 

Voor het tweede achtereenvolgende jaar sta ik met mijn voeten op Sri Lankaanse bodem. En dat voelt goed. Voor het tweede achtereenvolgende jaar stap ik tijdens mijn rondreis het gastvrij aangeboden appartement van Janny binnen. En dat voelt als thuiskomen. 
Vandaag ga ik op stap met de mij al eveneens bekende Senpathi (plaatselijke medewerker van SLS) en Asanka, (de tuk tuk-rijder).
Bij Asanka in de tuk tuk voel ik me net de koningin in de koets (of zoiets)!

Het met name kleurige straatbeeld trekt aan me voorbij; prachtig geklede vrouwen onder paraplu’s ter bescherming tegen de zon, mannen in "lange rokken" op teenslippers, kleine tempeltjes, verkiezingspamfletten, etc ... Al deze zaken strelen mijn oog terwijl ik word vervoerd.
Over de rode zandpaden schommel ik behoorlijk op en neer in de tuk tuk. Op mijn verzoek wordt het tempo teruggeschroefd, zodat mijn maag op zijn plaats kan blijven zitten, maar vooral zodat mijn rug niet alle schokken op hoeft te vangen.

In de jungle bezoeken we een gezin met twee dove broertjes. Dove tieners waarmee ik een beetje kan communiceren in gebarentaal. In de "huiskamer" van hun kleine, maar o zo schone lemen huisje staat een ingelijste foto van Janny, met een groep, ik denk Nederlandse studenten. Dat zegt m.i. genoeg! De jongste jongen houdt er als hobby "met duiven spelen" op na. Apetrots laat hij zijn duiven zien. Hij wil er echt wel mee op de foto! Keurig in de houding, statischer kan haast niet. 

Eenmaal terug in de tuk tuk is het heerlijk om de wind om je oren te horen en voelen waaien. Zo lijkt het helemaal niet zo warm. Ik weet wel beter. Je snapt niet dat Senpathi en Asanka de adressen ooit hebben weten te vinden en ook nog eens kunnen terugvinden.
Zonder problemen belanden we bij het goede huis van een lichamelijk gehandicapte jongen
(SLS probeert het bedrag bij elkaar te krijgen voor een operatie ...).

Na de situatie van Senpathi gehoord te hebben blijkt dat het de ouders van deze jongen zwaar valt om hem ver weg te sturen voor een operatie. Vader wil dat hij in Anuradhapura geholpen wordt in plaats van in het veel verder weg gelegen Colombo. Maar in Colombo lijkt wel de beste medische zorg geboden te kunnen worden. Wat een dilemma.

In de tuk tuk vraag ik me een aantal zaken af:
Is een operatie (waarschijnlijk meerdere operaties) voor deze jongen en zijn familie de oplossing?
Is hij niet te oud voor een effectieve operatie?
Wat levert een operatie op en welke investeringen moeten kind en ouders daarvoor leveren?
Is dat reëel?
Zouden goed onderwijs en een rolstoel voor langere afstanden hem niet verder kunnen brengen?
Ik kan daar geen antwoord op geven, maar vind het wel het overdenken waard. 

Senpathi’s werk met mij zit er voor vandaag op. Ik ga verder met Asanka.
Nu maar eerst eens naar The Grand voor een eenvoudige lunch. Leuk weer op die plaats te zijn. Ook nu is er, net als vorig jaar, weer een bruiloft. De behoefte om er een foto van te maken is er deze keer eigenlijk niet. Ja, de verwondering zoals de vorige keer is hierover minder. 
Het valt me op dat er deze keer veel meer water in het meer, dat vanaf het restaurant te zien is, staat. Alles voelt hier zo vertrouwd: de chaos, het vuil, de schoonheid, de contrasten, de  vriendelijkheid ...

De door mij uitgestippelde route in de Sacred City kan maar ten dele uitgevoerd worden, zo blijkt onderweg. Het waterreservoir Baswak Kulam is geen probleem. Senpathi laat me echter telefonisch weten dat ik een vergunning moet hebben om de oude bezienswaardigheden te mogen bezoeken. Eigenlijk zat ik me dat net af te vragen of dat nodig zou zijn. Ja dus. Ik krijg alleen nog een rondje koninklijk paleis, wat eigenlijk niet meer is dan een aantal muurtjes.

Niet getreurd, Asanka geeft me er heel veel moois voor in de plaats. Een landelijke route, bomen vol met vleermuizen die hij door een kluit hun richting op te gooien, doet uitvliegen, badende mensen, en zó veel uit het gewone dagelijkse leven van hier. Ik zou "overal" wel een foto-stop willen maken. Héérlijk zo'n ritje.

Met de afspraak dat Asanka om 18 uur weer bij het appartement staat voor een bezoek aan de Sri Maha Bodhi (de Bo-boom) scheiden onze wegen zich voor een paar uur. Goed om ook eens even rust te nemen en de dag te laten passeren. 

Sri Maha Bodhi; locatie: 5km vanaf centrum – 10 minuten rijden| Categorie: Cultuur en Historie
De Sri Maha Bodhi is een bodhiboom die voortkomt uit de bodhiboom in Bodhgaya, India. Onder deze boom zou Boeddha verlichting hebben bereikt. De Sri Maha Bodhi komt voort uit de 2e generatie (de bodhiboom in Bodhgaya is inmiddels van de 6e generatie) en is daarmee de oudste boom ter wereld.

Bij de voor de Boeddhisten heilige boom tref ik misschien wel duizend mensen of meer aan. Ik heb nog nooit zoveel biddenden samen gezien. Veel tromgeroffel en een monnik die op een fluit speelt is mijn welkom aan deze bijzondere plaats. Deze keer krijg ik ook een touwtje om mijn rechterpols. De betekenis ervan ken ik niet. Daar wil ik meer van weten.
Op dit moment van de dag wordt er massaal geofferd, lopen verschillende groepen mensen in een soort processie naar de tempel en worden teksten gezamenlijk gereciteerd. Het laatste meestal onder leiding van een monnik. De overtuiging die het uitstraalt, heb ik nog nooit eerder zo gezien. Zeker indrukwekkend.

Sommige bloemenoffers zijn méér dan prachtig. Opeens kan er een heerlijke lucht in je neus komen, van de vele geurwaters. Ik blijf niet zo lang bij dit gebeuren; in het donker voel ik me niet zo prettig in mijn eentje. Waarschijnlijk onterecht, maar gevoel is nu eenmaal niet weg te nemen.
Geweldig: Asanka staat me op te wachten. Zijn tuk tuk staat namelijk niet op de afgesproken parkeerplaats. Bij donker zou dat al zeker een vrij onmogelijke zoektocht geworden zijn.

Via Creston, een soort "afhaalchinees", maar dan Sri Lankaans getint, terug naar het appartement.

Kan ik Asanka nog niet betalen ook (75 km = 2225 LRP. / ong. €16) voor een hele dag privé vervoer op afroep. Hij kan niet teruggeven en ik heb geen klein geld. Vol vertrouwen mag ik tot morgen bij hem in het krijt staan. 
Opeens realiseer ik me: geen TV. Heb dat ding nog geen ogenblik gemist. Het is hier voortdurend National Geografic of een of andere interessante documentaire live!