(door Carolien Termote, augustus 2016)

 

Niet te geloven zeg, maar we starten een half uur voor de afgesproken tijd voor enkele flitsbezoeken aan een paar gezinnen die gesponsord worden. Hoe is het mogelijk in dit land waar te laat komen meer regel dan uitzondering lijkt te zijn.

 

Senpathi heeft me al verteld dat het eerste gezin uit tien kinderen bestaat, waarvan de jongste zoon gesponsord wordt. Een aantal kinderen uit het gezin gaat naar de school die 2 km. lopen van hun huisje ligt. Als we in de buurt van het huisje aankomen blijkt de moeder van het gezin in haar viskraampje aan de kant van de weg te staan. Omdat er nog enige afstand naar haar huisje afgelegd moet worden, kruipt ze naast me in de tuk tuk.  Er wordt me echter niet meegedeeld dat deze mevrouw de moeder is, waardoor ik me afvraag waarom deze mevrouw naast me plaats neemt. De taalbarrière is te groot om meer duidelijk te krijgen. Ik laat het in goed vertrouwen op zijn beloop. 

Bij het huisje wordt er even tijd vrij gemaakt om met de dan aanwezige gezinsleden op de foto te gaan. Daarna gaat moeder weer gauw terug naar haar nering. Ze stap weer met me in de tuk tuk en we zetten haar af bij haar viskraam. Senpathi neemt wat van de superverse vis, afkomstig uit de nabijgelegen "tank" mee. Eén van de vissen is nog springlevend en kruipt zo van het kraampje af, over de grond. Senpathi keurt ook de gerookte vis en neemt er wat in een plastic tasje mee voor thuis. Van koeling lijkt hier nog niemand gehoord te hebben. 

 

Bij het tweede gezin is niemand thuis, daar zijn we na het schieten van een paar foto's dus gauw klaar. Vooral het kotje vol kippen trekt mijn aandacht. Dat die op elkaar gepakte beesten niet het loodje leggen bij deze temperatuur verbaast me wel enigszins. Ze kakelen er lustig op los! 

 

Bij het derde gezin wordt, nadat het sponsorkind opgetrommeld is, met trots meegedeeld dat ze hele goede resultaten op school gehaald heeft. Zonder dat er ook maar een lachje af kan, gaan ook hier alle aanwezigen op de foto. Hoe kan het bestaan? Steeds krijg je die stralende glimlach van de mensen in Sri Lanka, maar zodra er een foto van hen gemaakt wordt, gaan ze stram in de houding staan en kan er geen lachje meer af. Zo jammer.  Ook bij hen maak ik een rondje om hun huis en ontdek ik naast de bekende zaken als stookhout, een houtkeuken, potten en pannen een wel heel inventieve douche. Tussen enkele bomen is een stuk landbouwplastic gespannen en een tuinslang zorgt voor aanvoer van water.

 

Deze weliswaar korte bezoekjes laten me weer zien hoe broodnodig de hulp van SLS voor deze gezinnen is.