Een dubbel 'warm' onthaal in Sri Lanka

Addie van de Walle, juni 2016

Na een verblijf van 4 weken bij Janny in Anuradhapura verwacht zij natuurlijk een verslag daarover. “Een A-viertje,” zegt ze, maar dat kan er niet op! Telegramstijl dan maar?

Een dubbel ‘warm’ onthaal in Sri-Lanka. Vier uren rijden van vliegveld naar A. Mooi en ruim appartement. We leven buiten, alleen slápen doen we binnen, onder een klamboe.

Dagindeling en week-indeling:
07.00-07.30 uur opstaan, vegen en dweilen (stof), thee en koffie op balkon, genieten van vroege vogels (letterlijk en figuurlijk), douchen (koud) en aankleden (luchtig, maar wel bedekt). 09.00 uur opgehaald door tuk-tuk-taxi (vaste chauffeur Asanka; maar goed, want we noemen het verkeer daar tegenwoordig muscitodrivers) en coördinator/tolk Senpathi. (Zonder hem begin je daar niks!), op de motor vooroprijdend. Soms dertig kilometer door een landschap met rijstvelden, bananenbomen, kokospalmen, olifantengras, aloude waterplassen, kortom ‘bush’. Afgewisseld met overstekende apen, mangoesten, schildpadden, giftige slangen, waterbuffels, koeien en veel loslopende honden op en langs de weg. (Afblijven, rabiës) en toko’s. Pas op voor ongekookt eten en kraanwater (altijd flessenwater).

Dan aantal scholen bezoeken, controleren van projecten, ‘speeltuig’ laten opknappen of vernieuwen, computerlokaaltje met kapotte computers laten opknappen.
Gesprekken met schoolhoofden (kunnen vaak geen Engels), en leraren Engels (wel Engels).
Nieuwe sponsorkinderen aangedragen door schoolhoofd, kennismaken met de kinderen, foto's maken (vinden ze leuk), gegevens opvragen. Geven van spaarbankboekje (tot 18 jaar afblijven), in ontvangst nemen van tekeningen (als bedankje van de kinderen voor de sponsor).
Terug naar A., afwisselend naar postkantoor, bank, winkels (ijzerwaren voor schommels, stof voor rugzakken, enz.) Ophalen lunch (afhaalrestaurant): rice and curry. Na douchen (koud, warm water is er niet) en omkleden (droge kleren) om 13.30 uur lunch op balkon. 

Rust tot 15.00 uur. Arme gezinnen thuis bezoeken (Klopt de situatie wel? Anders wordt niet gesponsord). Of naar internetcafe en eventuele boodschappen, tot 17.00-18.00 uur. Douchen en droge kleren. Administratie, bellen en (krant) lezen.
20.00 uur bezoekers, bijv. mensen die opdrachten gaan uitvoeren (heel goeie afspraken mee maken), en altijd Senpathi erbij om ook de volgende dag door te spreken. Ook op zaterdagen. Avondeten rond 21.00 uur met biertje. Op tijd naar bed.

En zondag …? Voor de broodnodige afkoeling en rust naar het zwembad. Behalve één keer, toen hadden we een brillen uitdeling en ‘op de neus gefotografeerd’ (er zijn er wel eens een paar verdwenen, maar ach, aan een boom ...)
Wat me nog te binnen schiet: bezoek aan dokter (fysiotherapeut) die dankzij een SLS-bijdrage een gehandicapte jongen mag behandelen. Bezoek aan naaiklasproject, door de tien deelnemers kan het blijven doorgaan. Helaas … interactief Engels project niet, vanwege te wéinig deelnemers.

Dan ook nog kans gezien om een paar toeristische uitstapjes te maken, o.a. met een oude Engelse trein naar Jaffna (Noordpunt SL), Mihintale (boeddhistisch klooster complex / bedevaartplaats, waar sommigen wel een speciale monnik tegen komen), de oude stad (ruïnes) van  A.(per fiets met gids) en natuurgebied, waar wilde dieren leven (olifanten, luipaarden, lippenberen, slangen o.a.). Jammer genoeg niet gezien. 

Dan waren er ook nog feesten (juni volle maanfeest) met reusachtige braderiekermis en versiering en verlichting (gevlucht naar zwembad, waar heerlijk niemand was). En een overlijdensherdenking met monnik en maaltijd (rice and curry). En cadeautjes voor thuis hebben we natuurlijk ook gekocht (kost bijna niks), maar pas op voor ‘toeristenverkopers’! En verder alles wat ik nog vergeten ben! Oh ja, Deaf- and Blindschool, ook bezocht en dankzij gift van AURIS een muziekdocent voor een jaar aangesteld. Wij maakten zelfs deel uit van de sollicitatiecommissie! En twee keer een fiets bezorgd (krijgt elk sponsorkind voor 10de verjaardag).In de bush, dertig kilometer ver, en dat gaat allemaal in de tuk-tuk.

Conclusie:

ZEER onder de indruk van alles, maar vooral van het werk van Janny en Senpathi!